korkudan huzura
Kişisel Yazılar

KORKUDAN HUZURA

‘Haydi bismillah’ dedim doğruldum yataktan…Geç yatmış olmanın verdiği ağırlık omuzlarımdan bastırıyor adeta. Ankara yolculuğu şu sıralar en son isteyecğim şeydi ama ekmek parası işte…

‘Haydi Çago, sık dişini bitecek bu ömür’ diye kendi kendime söylenerek motive etmeye çalıştım kendimi. Rabbimin huzuruna çıktığımda en azından bir sabah namazı daha eksilmiş olacak sayılamayacak kadar fazla olan günahlarımdan. Tabi kılacağım namazın kabul olacağını ümit ederek düşünüyorum bunları. Zira Allah’tan ümit kesmek Allah’a karşı haddi aşmanın alametlerinden (Zümer,53)

Aldım abdestimi, durdum namaza…Ve ilk secdede yalvardım Rabbime, O’na en yakın olduğum anda (Alak,19) Tam secdedeyken kulaklarım o müthiş sesle ziyafete başladı: “Allahuekber, Allahuekber…” İşte  ne olduysa tam o anda oldu ve 10 yaşıma döndüm bir anda. Tam sabah ezanı sırasında bölünen uykum ve aklıma gelen korkutucu manzaralar…Yorgana sımsıkı sarılışım…Bir  imam konuşuyor ama konuşurken pis pis sırıtıyor ürkütücü dişlerini bana göstere göstere…Ezan bitene kadar kılımı kıpırdatmadan bekliyorum ve sonunda sahte bir huzurla dalıyorum uykuya…

İşte tam da bu anda tekrar anladım önyargıların insanın zihnini perişan ettiğini. Ailemin dindar bir hayat sürmemesi ve dini yaşam konusunda evimizde konuşulanlar algımı nasıl da etkilemiş, daha doğrusu zehirlemiş…

“Dikkat, dikkat TK2134 sefer numaralı Ankara yolcuları bu sizin için yapılan son çağrıdır…”

Dostlar ben kaçtım, haydi Allah’a emanet…

 

Çağdaş Yavaş

Kategori
Kişisel Yazılar